จริงๆ มีเรื่องที่กำลังเตรียมลงบล็อกเกี่ยวก่ะเกมอีกเยอะครับ

แต่บังเอิญขอเอาเป็นเรื่องนี้ก่อนเพราะมันเพิ่งเกิดขึ้นวันนี้เลย

หลายๆ คนคงได้อ่านหนังสือพิมพ์ไทยรัฐกันใช่ไหมครับ? ทักษพลก็คนนึงที่ปกติจะอ่านตอนที่เข้าไปนั่งทานกาแฟร้านประจำแถวออฟฟิศ

ระหว่างนั่งอร่อยก่ะมิลค์เชคก็กวาดสายตาไปเจอกรอบทางขวาล่างเข้า และวันนี้มันพูดถึงแมงมุมครับ พร้อมเอาภาพประกอบเป็นบึ่ง (ทาแรนทูร่าแบบไทยๆ) โชว์เต็มหลาเลย

ไม่ต้องสืบครับ ทักษพล กระโดดด้วยความเร็ว 150 กม./ชม. ดึ๋งออกมาจากเก้าอี้พร้อมร้องเสียงหลง ต่อให้มองกันทั้งร้านก็ไม่สนใจแล้วครับ

ก็คนมันกลัวนี่นา.....

 

สำหรับโรคความกลัวหรือ Phobia นั้นเชื่อว่าทุกคนต้องเป็นกันแน่นอนครับ ไม่ว่าจะกลัวอะไรซักอย่างหนึ่ง อย่างคนที่กลัวสัตว์ กลัวสิ่งของ กลัวกิริยาท่าทาง หรือกลัวการปฎิสัมพันธ์ในแบบต่างๆ

ความกลัวในแบบของ Phobia ตาม Wikipedia ไทยคือ

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ความกลัวชนิดที่ไม่ปกติ มักจะเกิดกับความกลัวสิ่งของ บุคคล การกระทำ หรือเหตุการณ์ต่างๆ การกลัวมีความรุนแรงทางอารมณ์ เป็นพฤติกรรมเชิงอารมณ์ที่รุนแรงที่จะปฏิเสธต่อสิ่งเร้าต่าง ๆ ภายนอกที่จะทำให้เกิดอันตรายแก่ตนเอง

โฟเบียนี้จะแตกต่างกับความกลัว (Fear) ที่ไม่มีการแสดงอารมณ์ที่รุนแรง อย่างการร้องไห้ฟูมฟายหรืออาเจียน และแตกต่างกับความวิตกกังวล เพราะกรณีของโฟเบียเรารู้ว่าตัวเรากลัวอะไร แต่เราไม่รู้ว่าเราเป็นกังวลในเรื่องอะไร

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

สำหรับ Phobia ที่ผมเป็นอยู่คือ Arachnophobia หรือที่ว่าวกันซื่อๆ ก็โรคกลัวแมงมุมนั่นเองครับ

 

(ภาพจาก Wikipedia )

(ตอนจะกดดูใน Wiki ว่า Arachnophobia มีความหมายว่ายังไง นั่งลุ้นแทบตายว่าภาพประกอบมันจะออกมาเหมือนจริงหรือเปล่าฟร๊ะ)

โรคกลัวแมงมุมเป็น 1 ใน Phobia ที่เจอกันเยอะที่สุด ซึ่งทำไมต้องแมงมุมฟร๊ะ!? ในเมื่อตามหลักปกติแล้วมันมีสัตว์อีกตั้งเยอะตั้งแยะที่ดูน่ากลัวกว่าแมงมุม แต่แค่ทักษพลเห็นใยเยอะๆ ก็เริ่มไม่ไหว ถ้าเป็นตัวๆ ทุก Size ทุกขนาด ทุกรูปแบบ แค่ภาพไม่ไหวแล้วล่ะครับ

หลายๆ คนอาจจะคิดว่า แค่แมงมุม ตัวเล็กชิบหอง จะกลัวทำไมวะ

"ก็กรูกลัวนี่ฟ่า! คนไม่กลัวแม่มไม่รู้หรอก"

ในทางกลับกันไอ้บางคนก็มีทั้งกลัวจิ้งจก กลัวงู กลัวแมงสาบ เราเห็นเขาร้องวี๊ดว๊าย

อาจจะคิดว่าตลกน่ารักดีแต่เชื่อเหอะว่าคนที่เจอ มันขำไม่ออกแน่นอน

 

ประสบการณ์ครั้งแรก (อร๊าง) ที่ทำให้รู้ว่ากลัว ก็คงเป็นตอนเด็กๆ ล่ะครับ ไปกินอาหารก่ะทางบ้าน ไอ้เราด้วยความซนก็เอามือไปล้วงๆ ตบๆ ใต้โต๊ะ ตอนแรกก็อะไรวะ ใยๆ หันลงไปดู คุณพระ เป็นรังเลย ถึงตัวไม่ใหญ่ แต่ลองนึกสภาพเด็กตัวเล็กๆ (อ้วนๆ) เจอแมงมุมเป็นฝูงในระยะประชิดสิครับ

ส่วนประสบการณ์ครั้งที่ 2 นี่คุณพ่อสารภาพให้ฟังครับ (เรื่องของเรื่องคือจำไม่ได้ว่ามีเหตุการณ์งั้นด้วย) ที่บ้านชั้น 2 ผมจะมีระเบียบกว้างๆ ประมาณเล่นตะกร้อกันได้ แล้วป๋าแกก็จัดการเอาใยแมงมุมปลอมมาขึงซะเต็มที