คุณหมาสายตาเอียง

จริงๆ มีเรื่องที่กำลังเตรียมลงบล็อกเกี่ยวก่ะเกมอีกเยอะครับ

แต่บังเอิญขอเอาเป็นเรื่องนี้ก่อนเพราะมันเพิ่งเกิดขึ้นวันนี้เลย

หลายๆ คนคงได้อ่านหนังสือพิมพ์ไทยรัฐกันใช่ไหมครับ? ทักษพลก็คนนึงที่ปกติจะอ่านตอนที่เข้าไปนั่งทานกาแฟร้านประจำแถวออฟฟิศ

ระหว่างนั่งอร่อยก่ะมิลค์เชคก็กวาดสายตาไปเจอกรอบทางขวาล่างเข้า และวันนี้มันพูดถึงแมงมุมครับ พร้อมเอาภาพประกอบเป็นบึ่ง (ทาแรนทูร่าแบบไทยๆ) โชว์เต็มหลาเลย

ไม่ต้องสืบครับ ทักษพล กระโดดด้วยความเร็ว 150 กม./ชม. ดึ๋งออกมาจากเก้าอี้พร้อมร้องเสียงหลง ต่อให้มองกันทั้งร้านก็ไม่สนใจแล้วครับ

ก็คนมันกลัวนี่นา.....

สำหรับโรคความกลัวหรือ Phobia นั้นเชื่อว่าทุกคนต้องเป็นกันแน่นอนครับ ไม่ว่าจะกลัวอะไรซักอย่างหนึ่ง อย่างคนที่กลัวสัตว์ กลัวสิ่งของ กลัวกิริยาท่าทาง หรือกลัวการปฎิสัมพันธ์ในแบบต่างๆ

ความกลัวในแบบของ Phobia ตาม Wikipedia ไทยคือ

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ความกลัวชนิดที่ไม่ปกติ มักจะเกิดกับความกลัวสิ่งของ บุคคล การกระทำ หรือเหตุการณ์ต่างๆ การกลัวมีความรุนแรงทางอารมณ์ เป็นพฤติกรรมเชิงอารมณ์ที่รุนแรงที่จะปฏิเสธต่อสิ่งเร้าต่าง ๆ ภายนอกที่จะทำให้เกิดอันตรายแก่ตนเอง

โฟเบียนี้จะแตกต่างกับความกลัว (Fear) ที่ไม่มีการแสดงอารมณ์ที่รุนแรง อย่างการร้องไห้ฟูมฟายหรืออาเจียน และแตกต่างกับความวิตกกังวล เพราะกรณีของโฟเบียเรารู้ว่าตัวเรากลัวอะไร แต่เราไม่รู้ว่าเราเป็นกังวลในเรื่องอะไร

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

สำหรับ Phobia ที่ผมเป็นอยู่คือ Arachnophobia หรือที่ว่าวกันซื่อๆ ก็โรคกลัวแมงมุมนั่นเองครับ

(ภาพจาก Wikipedia )

(ตอนจะกดดูใน Wiki ว่า Arachnophobia มีความหมายว่ายังไง นั่งลุ้นแทบตายว่าภาพประกอบมันจะออกมาเหมือนจริงหรือเปล่าฟร๊ะ)

โรคกลัวแมงมุมเป็น 1 ใน Phobia ที่เจอกันเยอะที่สุด ซึ่งทำไมต้องแมงมุมฟร๊ะ!? ในเมื่อตามหลักปกติแล้วมันมีสัตว์อีกตั้งเยอะตั้งแยะที่ดูน่ากลัวกว่าแมงมุม แต่แค่ทักษพลเห็นใยเยอะๆ ก็เริ่มไม่ไหว ถ้าเป็นตัวๆ ทุก Size ทุกขนาด ทุกรูปแบบ แค่ภาพไม่ไหวแล้วล่ะครับ

หลายๆ คนอาจจะคิดว่า แค่แมงมุม ตัวเล็กชิบหอง จะกลัวทำไมวะ

"ก็กรูกลัวนี่ฟ่า! คนไม่กลัวแม่มไม่รู้หรอก"

ในทางกลับกันไอ้บางคนก็มีทั้งกลัวจิ้งจก กลัวงู กลัวแมงสาบ เราเห็นเขาร้องวี๊ดว๊าย

อาจจะคิดว่าตลกน่ารักดีแต่เชื่อเหอะว่าคนที่เจอ มันขำไม่ออกแน่นอน

ประสบการณ์ครั้งแรก (อร๊าง) ที่ทำให้รู้ว่ากลัว ก็คงเป็นตอนเด็กๆ ล่ะครับ ไปกินอาหารก่ะทางบ้าน ไอ้เราด้วยความซนก็เอามือไปล้วงๆ ตบๆ ใต้โต๊ะ ตอนแรกก็อะไรวะ ใยๆ หันลงไปดู คุณพระ เป็นรังเลย ถึงตัวไม่ใหญ่ แต่ลองนึกสภาพเด็กตัวเล็กๆ (อ้วนๆ) เจอแมงมุมเป็นฝูงในระยะประชิดสิครับ

ส่วนประสบการณ์ครั้งที่ 2 นี่คุณพ่อสารภาพให้ฟังครับ (เรื่องของเรื่องคือจำไม่ได้ว่ามีเหตุการณ์งั้นด้วย) ที่บ้านชั้น 2 ผมจะมีระเบียบกว้างๆ ประมาณเล่นตะกร้อกันได้ แล้วป๋าแกก็จัดการเอาใยแมงมุมปลอมมาขึงซะเต็มที่ แล้วซื้อแมงมุมยาง (ไอ้ที่ตาแดงๆ ตัวดำๆ เหลือมเขียว) มาแปะไว้ พอทักษพลลงมาปุ๊ปเปิดไปเจอพ่อก็ทำนองออกมาล้อว่า "เป็นไงล่ะเสร็จกู" แต่กลับกันครับ พ่อเล่าให้ฟังว่าผมยืนนิ่งไปรับรู้อะไรแล้วตอนนั้น

เมื่อเวลาผ่านไปมันก็เริ่มรู้ล่ะครับว่าเรากลัวแมงมุมหนักขนาดไหน จากประสบการณ์ที่เจอก็คือ

-ห้องน้ำที่ออฟฟิศชั้น 1 มีเป็นโคโลนี่อยู่บนเพดาน ถึงมันจะไม่โดดลงมาก็เหอะ แต่ไม่เอา ไม่แน่ๆ

-พอเข้าเน็ต ไอ้บางเว็บบางข่าว มันก็ล่อมาซะเต็มตัว มาแบบเต็มทุก Detail ยิ่งช่วงที่มีข่าวแมงมุมแม่ม่ายแดงมานี่ ก็อด!!!!!!!!! ไม่ค่อยกล้าเปิดทีวีดูข่าวมันเท่าไหร่เลย

-จังหวะจะดูทีวี เคยไหมครับ ขี้เกียจหารีโมต ก็กดเปลี่ยนช่องด้วยมือ หน้าแนบชิดถ้าเปิดไป Chic Channel ก็ไม่เท่าไหร่ แต่เคยเปิดผ่านช่อง Discovery เจอประเพณีแข่งแมงมุมของญี่ปุ่น หน้าใกล้ๆ มาเต็มๆ จอ ร้องแต๋วแตกลั่นบ้านทันใด

-เวลาเปิด E-mail มีเพื่อนขี้แกล้งหวังดีอีก ส่งรูปถ่ายมาให้ใส่ Zip อย่างดี กด ออกมาก็รูปแมงมุมแบบ Focus ชัดๆ เต็มจอระยะไม่เกินฟุต

-เพื่อนที่ออฟฟิศคนนึงชื่อไอ้โต๊ด เป็นตากล้อง และชอบถ่ายภาพนิ่ง ไปตจว. แกก็ไปถ่ายมา เป็นแมงมุมชักใย ตัวแดงๆ ขามีขนก่ะหนาม มึงจะไปถ่ายอะไรให้ชัดขนาดน๊าน กูรู้ว่ากล้องมึงดี ฝีมือดับเมพ ไม่ต้องเอามาเป็น Wallpaper ได้ไหมฟร๊าาาาาาาา แถมไม่ใช่เครื่องมันเครื่องเดียว เครื่องน้องฝึกงานอีกคน มันก็บ้าจี้เอามาเป็น Wall paper เหมือนกัน คุณพระ เบื้อนหน้าหนี จากเครื่องนึงไปเจออีกเครื่อง ช็อกโคตร!

-เวลาไปต่างจังหวัดเพื่อนๆ บางคนจะชวนไปป่า ขึ้นเขา แต่สำหรับทักษพลจะมีความคิดว่า มันต้องมีแมงมุมขนาดใหญ่ (หรือเล็ก) รอกรูอยู่ที่ไหนซักที่แน่ๆ ดังนั้นยังไงก็ไม่กล้าครับ (ยกเว้นจะอยู่ในตัวเมือง Only ซึ่งก็ไม่ชัวร์อยู่ดี)

-เคยเข้าห้องสมุดไปนั่งอ่านพวกหนังสือสารคดี เปิดอยู่ดีๆ ก็เป็นหน้าแมงมุมซะงั้น ลองคิดถึงความรู้สึกที่อยากจะร้องออกมาดังๆ แต่ร้องไม่ได้ดูสิครับ สุดท้ายต้องใช้วิธีเอาไม้บรรทัดเขี่ยให้ไปหน้าต่อไป

-มีอยู่ช่วงที่คุณพ่อจะชอบเลี้ยงตัวอะไรแปลกๆ ตั้งแต่ เฮจฮอร์ก (เม่นแคระ) แฮมสเตอร์ หนูกิมมี่พิ๊ก (หนูแกสบี้) ยาวยันกุ้งล็อปสเตอร์ พ่อเคยถามว่า"สนใจเลี้ยงตัวบึ่งไหม เขาว่ามันกินแมงมุมนะ" ทักษพลในยามนั้นก็คิดว่า สัตว์ใดจะประเสริฐได้ขนาดนี้ กินแมงมุมให้ด้วย (ในความคิดตอนนั้นมันต้องหน้าตาคล้ายกระรอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ) พอพ่อพาไปดูที่จตุจักร ถึงก่ะขี้หักในป็อกแป็ก บึ่งกินแมงมุม..... มันก็คือแมงมุมที่ตัวใหญ่กว่าเดิมไม่ใช่เรอะ (ถ้าเอามาเลี้ยงบอกเลยว่าตัดพ่อตัดลูก)

-เคยขึ้น taxi ที่เก่าขนาดใยแมงมุมขึ้นไหมครับ แล้วเคยขึ้นรถที่ใหม่ แต่มีแมงมุมไปชักใยไหมครับ ผมเคยเจอ Case หลัง T^T แทบกรี๊ด!

-เวลาเล่นเกม ก็พยายามหลีกเลี่ยงเกมที่มี Content เกี่ยวกับแมงมุมไว้ก่อนครับ แต่บางทีมันก็ไปเจอกันบ้างอย่าง Lineage 2 ไม่ว่าจะเล่นเผ่าไหน มันต้องไปเก็บเวลก่ะแมงมุมยักษ์ครับ แล้วเกมนี้ในยุคนั้นขึ้นชื่อว่าภาพสวยสมจริงโคตรๆ ......แม่จ้าว เล่นไปต้องทิ้งระยะห่างจากหน้าจอไป (ความกลัวแมงมุมจะขึ้นอยู่กับขนาดกับระยะห่าง)

(ตัวอย่างแมงมุมจาก L][) 

-แต่อนิจจา เกมมันคลิ๊กขวา 2 ทีจะเป็นซูมมาที่ตัวละครเรา แล้วดันไปกดตอนที่แมงมุม 6 ตัวไล่งับอยู่ กล้องที่ซุมมาเห็น Detail แมงมุม Polygon 6 ตัว ก็เพียงพอที่จะทำให้ทักษพลกระโดดดึ๋งจากเก้าอี้ มาสะบัดตัวด้านนอกปล่อยให้ตัวละครโดนรุมกระซวกตายเวลลด

-ที่ออฟฟิศผมก็มีเพื่อนอีกคนอยู่ฝ่ายการตลาดชื่อตูน รายนี้ก็กลัวแมงมุมเหมือนกัน หล่อนเล่าให้ฟังว่า แมงมุมทำให้เธอเสียโฉมมาแล้ว O_o" ไอ้เรานึกว่า โห! แมงมุมมันกัดอีท่าไหนวะเนี่ย แต่เปล่าครับ คือตูนมันล้างหน้าอยู่ แล้วเงยหน้ามาเจอแมงมุมตัวยักษ์ควอกแควกที่กระจกด้านหน้าพอดีเป๊ะ เลยตกใจ วิ่งเอาหน้าไปกระแทกสันประตูห้องน้ำหน้าแดงไปอาทิตย์นึงซะงั้น

-เรื่องของไอ้คุณตูนอีกนั่นแล คือเวลาไปคุยก่ะค่ายเกม บางทีก็เอา 1 การตลาด 1 Producer ไปขายงาน ระหว่างทางกลับด้วยความที่กลัวแมงมุมด้วยกันทั้งคู่ จู่ๆ ก็จุดประเด็นเรื่องแมงมุมมาคุยกัน - -"  

ไม่ใช่ว่ากลัวแล้วไม่คิดจะรักษาอาการนะครับ เคยคิดแน่นอนว่าต้องทำยังไงถึงจะไม่กลัวแมงมุม เคยนั่งดูสารคดีต่างประเทศ (แน่นอนว่าดูไปทรมาณไป) สิ่งที่ช่วยได้คือการอยู่คลุกคลีกับแมงมุม.............จากนั้นความคิดในการขจัดความกลัวก็หายไปจากหัวผมทันที

จำได้ว่าเคยมี Blog Exteener ท่านหนึ่งเคยเขียนไว้ถึงคนที่ฆ่าแมงมุม โดยไม่ไตร่ตรองว่าแมงมุมตัวนั้นมีพิษหรือเปล่า ดั่งแมงมุมเป็นผู้บริสุทธิ์

ผมเชื่อว่าท่านผู้นั้นไม่ประสบกับโรค Phobia นี้แน่นอน เพราะส่วนตัวผม ผมไม่สนใจว่ามันจะมีพิษหรือไม่มี ในทางกลับกัน ต่อให้รู้แน่ๆว่ามันไม่มีพิษ ผมก็ไม่ลังเลที่จะหนีหรือฆ่ามันแน่นอน

สำหรับคนทีึ่มองว่าไร้สาระ ผมเชื่อว่าแต่ละคนมันต้องมีเรื่องที่ทำให้ผวาอย่างไม่ทราบสาเหตุแน่นอนครับ

ไม่ว่าจะเป็นทั้งกลัวสัตว์ต่างๆ ที่ท็อปฮิตติดชาร์ทก็ หนู แมงมุม แมงสาบ จิ้งจก หรือคนที่กลัวความสูง กลัวที่แคบ กลัวการมีความสัมพันธ์

ถ้าไปเจอก็อย่าไปแกล้งล่ะครับ เพราะทำไงได้ ก็คนมันกลัว..............

ปล.1 ตอนที่ป๋าบอกว่าจะเลี้ยงตัวบึ่ง ป๋าแกก็พูดคำเดียวกันก่ะแม่ที่กลัวสัตว์เลื้อยคลานว่าจะเอาอีกัวน่ามาเลี้ยง แน่นอนว่าคำตอบเหมือนกัน

ปล.2 มาย้อนนึกดูก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมคนกลัวแมงมุมต้องมาคุยเรื่องที่กลัวกันเองด้วยวะ....

ปล.3 แต่ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจคนที่กลัวผักชี กลัวข้าวโพดอ่อน หรือกลัวผักตบชวาอยู่ดี ว่าไอ้ของอย่างนั้นมันทำให้กลัวได้ยังไงนะ

ปล.4 สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเชิญที่ wikipedia หาคำว่า Phobia หรือที่บล็อกท่าน SRP ได้เลยครับ

edit @ 15 May 2009 20:18:49 by คุณหมาสายตาเอียง

edit @ 15 May 2009 20:21:44 by คุณหมาสายตาเอียง