คุณหมาสายตาเอียง

เชื่อว่าทุกคนต้องเคยได้ยินคำว่า"เด็กอัจฉริยะ"

ทั้งๆ ที่สิ่งที่น้องแกทำได้ บางทีอาจจะดูงี่เง่า ดูไม่ค่อยสมกับคำว่าอัจฉริยะเท่าไหร่ เมื่อเทียบกับคนวัยผู้ใหญ่

บางคนพูดได้ตั้งแต่อายุไม่ถึงขวบ บางคนคำนวณเลขเร๊วเร็ว บางคนใช้กลไกซับซ้อนได้

แต่ก็ไม่ได้เกินความสามารถของคนที่เป็นผู้ใหญ่หรือวัยรุ่นเลย

หลายๆ คนก็จะเอ็นดู หรือว่าชมว่า"อุ๋ยเด็กคนนี้เก่งจังเลย ทำไมลูกฉันถึงไม่ฉอดๆๆๆ"

การที่เด็กเหล่านั้นทำอะไรได้ตั้งแต่ยังเด็กก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะโตมาแล้วเป็นโคตรอัจฉริยะ แต่แท้ที่จริงความเก่งนั้นเป็นเพราะทำได้ก่อนวัยที่ควรจะทำได้หรือเปล่า?

เรื่อง Numb3rs เป็นเรื่องราวของพระเอกนักคณิตศาสตร์หนุ่มที่นำวิชาคณิตศาสตร์มาช่วย FBI สืบหาตัวฆาตกร

(ราวๆ ไอ้นี่ก่อคดีที่นี่อย่างนี้ เวลาไปก่อคดีที่อื่นก็ไม่เปลี่ยนรูปแบบแน่ๆ)

โดยพระเอกก็ปูพื้นว่าเด็กๆ ก็เป็นอัจฉริยะด้านคณิตศาสตร์ จนจบปริญญาตั้งแต่เด็ก

แต่เมื่อโตมา เขาได้พูดคำนึง(ทำนอง)ว่า "No more miracle that came early" หรือว่า "ปาฏิหาริย์ ที่มาก่อนวัยอันควรมันหายไปแล้ว"

กล่าวคือ ต่อให้เขาทำได้ยอดเยี่ยมขนาดไหน ความคาดหวังก็จะเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

เหมือนดูผลงาน 1 ชิ้น

เราอาจจะชื่นชมถ้าผลงานชิ้นนั้นมาจากเด็กม.ปลาย

แต่กลับถ่มถุ๋ยว่า ไรวะทำได้แค่เนี๊ยะ ถ้าผลงานออกมาจากคนวัยทำงาน

ส่วนตัวผมเคยทำงานกับน้องๆ วัยเรียบนหลายคน บางคนมีความฝันอันสูงส่ง บางคนก็มีความเก่งกาจเหลือหลาย

แต่เมื่อชักชวนให้มาทำงานจริง เป็น Free Lance คำตอบที่ได้ยินจากแทบทุกคนคือ

"ไม่เอาอ่ะพี่ ติดเรียน"

"อย่าดีกว่าครับ ผมเรียนผมไม่มีเวลา"

"ไว้ตอนเรียนจบดีกว่าครับ"

ไอ้น้องเอ้ย รู้ป่าวว่าตอนเรียนนี่แหละคือเวลาที่ว่างที่สุดแล้ว ยิ่งมหาลัยด้วย ยิ่งว่างโคตรๆ เมื่อเทียบกับคนทำงานแล้ว

ถึงแม้ว่าจะมีเรียนเช้ายันเย็น แต่มันก็หาเวลาว่างมาทำอะไรได้ดีกว่ามาทำตอนที่มีงานประจำแล้ว เพราะเวลาที่จะปลีกตัวออกมาทำตามที่ต้องการเนี่ยยากส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์มากมายก่ายกอง

งานที่เข้ามาเช้า ยันเย็น ทำงานไม่ดี ไม่ใช่แค่เกรดตก แต่คือตกงาน

บางทีงานหลักมางานรองแทรกก็ได้ตายแน่นอน

เพราะต้องเข้าใจว่าบริษัทไม่เอาคนมานั่งมานอนแกว่งตรีนในบริษัทแน่ครับ

ยิ่งถ้าเราจบออกมา งานที่เราทำ ยิ่งพ้นจากช่วงวัยเรียนไปมากเท่าไหร่ ความคาดหวังก็ยิ่งลดลงเท่านั้น

คนที่ได้เป็นระดับผู้บริหารตอนที่อายุไม่ถึง 30 นี่เรียกว่าเท่จะตายครับ (ไม่ว่าจะด้วยความสามารถ หรือบารมีเตี่ย)

น้องๆ หลายๆ คนอาจจะรู้สึกว่า "ไว้รอจบก่อนค่อยทำ"

แต่พี่อยากจะบอกว่า "มึงรีบทำไปเหอะก่อนที่จะไม่มีเวลา"

ลองคิดดูว่าผลงานดีๆ ออกมาจากคนวัยเรียนนี่แม่งเจ๋งจะตายชัก

ถ้ามันออกมาจากคนวัยทำงานนี่มันก็แค่ผลงานที่"คาดไว้แล้วว่ามึงต้องทำได้"

(ทำไม่ได้ ก็อิ๋บอ๋ายด้วยซ้ำ)

ถ้าใครมีฝันมีความสามารถ ก็ทำไปเถอะครับ

ก่อนที่เราจะเสียดายว่าทำไมวันนั้นเราไม่ทำ 

ปล.1 ไปดูคอนเสิร์ตของเพื่อนม.ปลายมา เจ๋งแสร่ดไว้ Review วันหลัง

ปล.2 รีบๆ ทำไปเหอะไอ้น้องเอ้ย