คุณหมาสายตาเอียง

ลังเลพอดูว่าจะอัพเรื่องนี้ดีไหมหน้อ

เอาว่าผมไม่มีเจตนาจะแฉหรือทำให้เพื่อนคนนี้เสื่อมเสียละกันครับ

ผมมีเพื่อนขอชื่อย่อว่า T ละกัน เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กๆ เอาตรงๆ คือลืมไปแล้วว่ารู้จักกันได้ยังไง แต่ก็เรียกว่าสนิทละกัน ไปนอนบ้านมัน มันมานอนบ้านบ่อย รวมถึงไปนั่งเล่นเกมบ้านมันด้วย

ประวัติตอนเด็กๆ กันก็มีประมาณว่านั่งเล่นซูโม่ ต่อยเตะกันตามประสาเด็ก โดยมีพี่ๆคอยพนันกันว่าใครจะชนะและครั้งแรกในชีวิตที่อยู่ถึงเช้าก็บ้านมัน (กรุณาอย่าคิดลึก นั่งคุยนั่งเล่นเกมกันไปเรื่อยๆ)

แต่พอมาถึงช่วงวัยรุ่นประมาณขึ้นมัธยมปลายผมก็ไม่ได้ติดต่อเท่าไหร่ พอมันโทรมาจะออกแนวรำคาญเรื่องที่มันพูดโม้บ้าง และมันเป็นคนประเภทเฮี้ยวสุดๆ เที่ยวแดกเหล้า EveryThing ด้วยความที่รู้ว่าบ้านมันมีปัญหาก็เฉยๆ และไม่สนใจ จนได้ยินข่าวอีกทีคือมันเสียคนไปแล้ว

ไอ้เราก็เฉยๆ ด้วยความที่เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ มั้งครับ ความผูกพันธ์กับเพื่อนคนนี้มันเริ่มน้อยลง แถมได้ยินข่าวหลายๆ เรื่องจนรู้สึกว่า อืม คงแค่คุยกันอย่างเดียวพอมั้ง

แล้วมันก็เคยติดต่อมาครั้งนึง บอกว่ามีปัญหามากๆ ขอยืมเงิน 500 บาทแล้วหายต๋อมไปกับสายลม และหลังจากนั้นก็ได้ยินว่ามีปัญหามาอีก

จนล่าสุดนับเวลาที่ไม่ได้ยินข่าวมันมา 10 ปีได้ มันก็ติดต่อมาที่บ้านผม

เรื่องราวที่เกิดขึ้นคือแม่ของ T ป่วยหนัก ที่บ้านพี่ชาย ก็ทำนองเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้ จนวันนี้ T มันถึงคิดได้ว่าสิ่งที่มันเคยทำมาทั้งหมดคือสิ่งที่มีแต่ทำร้ายตัวเอง และทำร้ายคนรอบข้างเท่านั้น

ส่วนตัวบอกเลยว่าครั้งแรกผมไม่เชื่อ จนมันโทรมาหาและได้คุย คือรู้สึกได้ว่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตรีนครับ มันไม่พูดเรื่องการยืมเงิน หรือเรื่องเงินแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม กลับเสนอสถานที่เจ๋งๆ ให้ผมไปถ่ายทำรายการ

และเมื่อตะกี้นี้ก็ได้มีโอกาสไปกินข้าวเย็นก่ะ T พร้อมทั้งครอบครัวผมและพ่อของ T จากภาพสุดท้ายเมื่อ 10 ปีที่แล้วที่อ้วนแข่งกัน วันนี้มันผอมลงไปมาก (แต่ไม่ถึงผอมกระหร่อง) จากที่คุยกันผมก็สามารถตัดสินใจไดเลยว่า มันเปลี่ยนไปจริงๆ

วันนี้มันพยายามเรียนให้จบ

วันนี้มันพยายามทำงาน ไม่ว่าจะเป็นงานที่ได้เงินหรือไม่ได้เงิน เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์

วันนี้มันพยายามที่จะกลับมาใช้ชีวิตให้เข้ารูปเข้ารอย

วันนี้มันพยายามแล้ว....

มันเป็นเหมือนอีก 1 บทเรียนชีวิตครับ สำหรับคนที่อาจจะอ้างว่าที่บ้านมีปัญหาไม่ว่าจะเรื่องใดๆ ก็ตาม แล้วทำตัวเสเพล ติดเหล้าติดยา คนที่มีปัญหาการที่เรามุ่งเข้าสู่ทางที่ไม่ถูกต้อง มันก็จะช่วยบรรเทาความทุกข์ได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น เมื่อวันหนึ่งคุณพบว่าเวลาที่คุณเสียไป ร่างกายที่คุณเสียไป มันแทบจะเอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว เวลาในชีวิตเราก็เริ่มที่จะน้อยลงเรื่อยๆ หลายสิ่งในเมื่อวาน อาจจะไม่สามารถคงอยู่ได้ถาวร

แล้วเวลานั้นมาถึง คนที่เสียใจในการกระทำของตัวเองมากที่สุดก็คือตัวเรานั่นเองครับ

สำรับคนที่อยากจะปรับเปลี่ยนตัวเอง ผมไม่อยากใช้คำว่า"สังคมยังให้โอกาส" เพราะรู้สึกแม่งเหมือนสโลแกนรณรงค์อะไรซักอย่าง แต่ผมอยากใช้คำว่า

People Change มนุษย์เราเปลี่ยนแปลงกันได้

มากกว่าครับ ถึงแม้ว่าเราอยู่ในจุดที่ตกต่ำที่สุด เราก็ยังสามารถตะกายขึ้นมาได้ แต่ก็ต้องเข้าใจว่าสิ่งที่เรา"จ่าย"ไปก่อนหน้านี้คือ"ความเชื่อใจของคนอื่นที่มีกับเรา"วันนี้ ณ วันที่เราปีนขึ้นมาจากหลุม มันจะยากครับ มันจะยากมากๆ ที่จะทำให้ตัวเองได้รับ"ความเชื่อถืออีกครั้ง" แต่ผมก็เชื่ออยู่ดีว่า แม้คนที่เขาเสียความรู้สึกกับเราไปแล้ว เขาคงจะไม่มีวันเชื่อใจเราอีก แต่ก็จะมีคนอื่นอีกมากครับที่เขาจะเชื่อใจเรา

คนเราถ้าตั้งใจทำอะไรซักอย่างผมเชื่อว่ามันจะดีและผมขอเชื่อใจในเพื่อนเก่า ที่กลายมาเป็นเพื่อนปัจจุบันอีกคนในวันนี้

T ถ้า Entry นี้ทำให้มึงรู้สึกไม่ดี ก็โทรมาบอกละกันกูจะลบทิ้งให้ทันที