คุณหมาสายตาเอียง

(ขณะนี้กำลังคิดงานอยู่ เลยหาทางระบายของออกจากหัวก่อนนะครับพี่น้อง)

(ภาพจากกูเกิ้ง)

เคยไหมครับขึ้นรถไฟฟ้าสถานีสยามแล้วคนเยอะสาดดดดดดดดดดดดด!

จะแลกเหรียญทั้งที พอขึ้นไปบนรถไฟฟ้าก็เบียดก่ะชาวบ้านแทบจะปล่อยมือก็ยืนกันได้ (ค้ำยันกันด้วยหลัก พุง-ชน-พุง)

แต่สิ่งที่เจอบ่อยอย่างหนึ่งคือ

ไอ้ที่มันแน่นเนี่ย เป็นเฉพาะบางที่ครับ ทักษพลลองกระเบียดกระเสียนเดินไปกลางขบวนสิ่งที่เห็นคือโลกใหม่ดั่งโคลัมบัสเจออเมริกา ขบวนกลางคนมันอย่างโล่ง แถมมีที่นั่งอีกต่างหาก แต่ไม่ยักก่ะมีใครยอมเดินมา ในขณะที่ขบวนต้นก่ะท้ายนี่คนเยอะอย่างก่ะอะไรดี

จริงๆ ก็ตั้งแต่ตอนแลกเหรียญแล้วครับ

ถ้านึกออกสถานีสยามมันจะมีห้องแลกเหรียญเฉพาะอยู่ ซึ่งที่แลกเหรียญด้านนอกคนต่อคิวอย่างก่ะซื้อโรตีบอยตอนออกใหม่ๆ แต่ที่แลกเหรียญด้านในกลับเห็นพนักงานนั่งหาว ทั้งๆ ที่ห่างกันไม่เกิน 10 ก้าว

ส่วนที่ซื้อตั๋ว ไอ้ช่องใกล้ๆ ที่แลกเหรียญ ก็คนเยอะพอๆ กัน แต่อีกฝากคนไม่มี

อะเออ.....ครือ........

เป็นเอามากนะครับพี่น้อง

ไม่รู้ว่าจะหยิบยกทฤษฐีไหนมาอธิบายเพราะไม่ได้จบสายนี้มา

แต่ที่แน่ๆ

มนุษย์เราบางส่วนไม่ค่อยชอบการดิ้นรนซักเท่าไหร่แหะ ก่ะอีแค่เดินเข้าไปอีกนิดนึงมันทำกันไม่เป็นเลยเรอะ

ถ้านี่คือรากฐานของสังคม ก็ไม่น่าแปลกใจที่เรายังยอมรับกับสังคมที่บูดเบี้ยวในทุกวันนี้ ยอมรับได้กับตำรวจ หรือข้าราชการที่โกงกิน มีนอกมีใน ยอมรับได้กับนักการเมืองที่กิน(เค้ก)ในสภา

เพราะเราไม่คิดจะไปหาสิ่งที่ดีกว่า เราแค่พยายามทำตัวให้อยู่ในสภาพการณ์นั้นๆ ได้เท่านั้นเอง

เฮ้อ....ดูโศกๆ ดีนะครับ

ปล.1 หรือไอ้เอิ้นมันจะประหลาดไปเองคนเดียว

ปล.2 เอาล่ะกลับไปทำงาน......