คุณหมาสายตาเอียง

เรื่องมันเริ่มจากนั่ง Taxi

"น้องชอบท่านทักษิณไหม๊?"

ผมตอบไปทันใด

"ไม่ชอบแล....."

จากนั้นแกก็เริ่มร่ายยาวตามระบอบทักษิโนมิกาธิปไตยบรรลัยกัลป์ (Taksinology) ดั่งที่ผู้มีจิตศรัทธาพึงกระทำ

ซึ่งประเด็นผมวันนี้ไม่ใช่การเมืองครับ แต่เป็นประเด็นที่ว่า

ถ้าพี่แกรอให้ผมพูดจบ ผมจะพูดคำต่อไปว่า "ผมไม่ชอบและชอบครับ"

ผมไม่ขอบอกเหตผลละกัน แต่ที่ต้องการจะชี้ชัดๆ ก็คือทำไมเราต้องคิดว่ามันมีเฉพาะ YES กับ NO อ๊ะ อาจจะเจอคำถามรูปแบบอื่นเช่น

"เล่นเกมออนไลน์ เจอบอท ก่ะคนเกรียนๆ เลือกเจอแบบไหน?"

เป็นผมเองก็คง "กูเลือกขอไม่เจอทั้ง 2 อย่างเลยได้ไหม๊"

"ผู้หญิงแก่แต่รวย กับสวยแต่โง่ มึงเลือกอะไร?"

ทักษพลขอเลือกคนรวย สวย เก่ง เซ็กซี่ ขี้เล่น เป็นกันเอง มีหัวคิด ชิทแชทได้เรื่อยๆ มากกว่า

(ถ้าจะให้ดีขอเติม ใส่แว่น ผมสั้นซอย หน้าหมวยๆ เข้ามาด้วยจะดีที่สุด)

คือหลายๆ อย่างในสังคมทุกวันนี้เราจะเจอเป็นลักษณะของ Choice ซะมากกว่า

-ในห้องแนะแนว อยากเป็นอะไร ติ๊กแล้วเลือกมหาลัยตามนี้

(อ้าวแล้วเรียนที่อื่น กูเป็นแบบนั้นไม่ได้เรอะ)

-จะกระเดือกอะไรลงกระเพาะ ก็แบ่งเป็นเซ็ตๆ

(บางทีสั่งแยกมาคุ้มกว่า อร่อยกว่า อิ่มกว่านะ)

-อยากดู Style ของเราเองแบบไหน ติ๊กตรงนี้ แล้วต้องทำอย่างนั้นอย่างโน้นอย่างนี้

(แล้วเอาหลายๆ อย่างมาสผมกันเป็นแนวตัวเองไม่ดีก่าเรอะ)

ห้วย! ไอ้ส้มจีน! (พยายามให้เกิดศัพท์ใหม่ๆ ใน exteenpedia)

แต่เราเคยลองมองกลับมาไหม๊ว่า เราเองก็มีทางเลือกที่ไม่เหมือนใครได้ เราไม่จำเป็นต้องเลือกตามช้อยส์ที่ให้มา เราอาจจะเลือกทั้ง 2 ข้อเลยก็ได้ บางครั้งเจอ Yes หรือ NO ทำไมต้องเลือก ขอเลือกทั้ง Yes และ NO เลยไม่ได้ไงวะ หรือจะสร้างตัวเลือกอื่นๆ ขึ้นมาแทน

หลายๆ ครั้งมันเบื่อครับที่เจอแต่คนที่ตัดสินใจให้เป็นอัตนัยไม่ได้ เป็นแต่ตัดสินใจปรนัย

ถาม กินอะไรดี......ตอบไม่รู้

งั้นถาม กินแม็คก่ะแด๊กก๊วยเตี๋ยว กินอะไร......ทีงี้ล่ะเสือกตอบได้ว่าอยากกินแม็ค

ฤ จะเป็นเพราะการศึกษาไทย ที่เราเจอข้อสอบปรนัยมาตั้งแต่เด็กๆ 1+1 = เท่าไหร่ กาข้อ ก. ข. ค. ง. แต่กลับไม่ค่อยมีการให้เด็กคิดเอาเองเลย

ขนาดสอบ Ent ยังจำได้เลยว่าเจอคำถาม "คุณคิดยังไงกับ Blar Blar?" มันยังเสือกเป็นปรนัย

แปลว่าถ้าคิดไม่เหมือนชาวบ้าน ไอ้นี่เป็นคนผิด มิล่าเล่า คนในสังคมมันเลยออกมาเป็นบล็อกๆ เดียวอย่างก่ะปั้มมาจากโรงงาน

จากประสบการณ์ตอนทำงานมันเห็นชัดเจนหลายๆ อย่างครับว่าการเลือกช้อยส์ มันเริ่มจะค่อยๆ เลือนหายไป หรือถ้าเอามาใช้กับการทำงานแล้ว มันประยุกค์ใช้กันยากมากครับ หลายๆ ครั้งที่เราต้องคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น การสร้างเส้นทางแนวทางการนำเสนอรายการ การเสนอขอ Sponcer จากลูกค้า การคิดสร้างเนื้อหา Content ใหม่ๆ ที่จะมาดึงเรตติ้ง

ชีวิตมันไม่มีช้อยส์ไหนที่เลือกแล้วจะเป็นข้อที่ถูก หรือข้อที่ผิดหรอกครับ

มันจะมีก็แค่ ง่าย และยาก

แต่มันก็คือช้อยส์ของคนอื่น บางทีเราไม่จำเป็นที่จะต้องเลือกสิ่งที่เขายื่นมาให้หรอก เราสร้างเส้นทาง สร้างแนวทางของตัวเองเนี่ยแหละคือสิ่งที่เราภูมิที่สุด

สุดท้ายแล้ว จากที่อ่านๆ ประวัติคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ก็ไม่มีซักคนที่เลือกเส้นทางที่คนอื่นมอบให้ ไม่มีใครเจอแค่ YES/NO มีแต่คนที่เลือกเส้นทางของตัวเองเท่านั้น มันจะถูกจะผิดจะฟลุ๊คชนะหรือแพ้ มันก็เป็นเรื่องของอนาคตเท่านั้น

ยิ่งถ้าแพ้เพราะเส้นทางที่คนอื่นเลือกให้เราเนี่ยมันไม่ยิ่งเจ็บใจกว่าเรอะ?

ชีวิตไม่ได้เป็นโจทย์ปรนัย

และชีวิตไม่มีทางเดินไหนที่เป็นทางเดินที่ผิดหรอกครับ

ปล. กำลังมึนๆ ครับ นึก ปล.2 ไม่ออกแระ = ="