คุณหมาสายตาเอียง

กลับมาเรื่องสังคมกันต่อนะครับ

สำหรับเรื่องทางสังคม สิ่งที่ผมเริ่มจะเห็นน้อยลงเรื่อยๆ คงเป็นเรื่องของ"การขอบคุณ"

หลายๆ ครั้งที่เจอเด็กอ๊ะ เราก็ช่วย สิ่งที่เจอกลับมาคือคำว่า "ใจ" แล้วก็วิ่งหายไป

จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้ยึดว่ามันต้องมาขอบคุณ ซึ้งในพระคุณอันล้นพ้นอะไรเถือกๆ นั้นแต่อย่างน้อย "มึงพูดคำว่าขอบคุณ มันยากขนาดนั้นเลยหรือวะ?!"

ยิ่งไปกว่านั้นบางคนก็เดินหนีไปเลย

ซึ่งเรื่องนี้ระดับผมเองมันคงไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่ลองคิดถึงคนที่มีอาชีพเป็นผู้ให้บริการสิครับ โอเคตรงที่มันคือหน้าที่เขาที่ต้องบริการเรา แต่!การขอบคุณทุกครั้งหลังจากลง Taxi การขอบคุณทุกครั้งที่เจอคนบริการให้เราดีๆ มันเป็นสิ่งที่ไม่ต้องทิปเงินให้แต่ได้ทิปทางจิตใจครับ

ผมไม่รู้ว่าเด็กๆ ผมเป็นหรือเปล่า แต่เท่าที่จำความได้คือ ไม่ขอโทษ ไม่ขอบคุณ จะโดนคุณชัชวาล และคุณธันยพร(บิดา-มารดร) ดุตลอด เลยติดเป็นนิสัย ต่อให้เด็กกว่า ผมก็พูดว่า "ขอบคุณ"

แต่เด็กสมัยนี้นอกจากสัมมาคารวะ "ครับ" ต่อท้ายไม่มีแล้ว คำว่าขอบคุณกลับไม่ออกจากปากเท่าไหร่ จะมีมาก็คือ "ใจ"

โอเคไม่ว่า มันคือเรื่องของมารยาท กริยาที่ส่อสกุล หรือส่อถึงการเลี้ยงดู

แต่อีกประเด็นคือการขอบคุณผู้สร้างครับ ผู้สร้างที่ว่าคือผู้สรรค์สร้างผลงานดีๆ ทั้งเพลงที่เราชอบ หนังที่เราอิน นิยายที่อ่านแล้ว ซึ้งแล้วซึ้งอีก เกมที่เราเล่นซ้ำไปซ้ำมาจนจบไปหลายๆ รอบ

การสร้างสรรค์ผลงานซักชิ้นหนึ่งมันยากลำบากครับ แม้ใครจะบอกว่า "เฮ้ย อย่างนี้แม่งใครก็ทำได้วะ" แต่เคยลองคิดไหมว่า ก่อนที่แม่งจะออกมางี้มันยากขนาดไหน คิดแล้วคิดอีก จนกลายเป็น Less is more หรือเรียบง่ายแต่โดนใจ

ซึ่งผมรู้ซึ้งเลยครับกับการทำงานสายทีวีคือ "แม่งการทำอะไรให้ออกมาดูเรียบง่ายคือสิ่งที่ยากที่สุด"

แต่ผลงานเหล่านี้กลับโดน Copy แผ่นเถื่อน เกมก็อป ที่เกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง ซึ่งนี่หรือครับ คือคำขอบคุณ ที่เรามีไปถึงเจ้าของผลงาน

ผมไม่เถียงครับว่าผมก็ใช้ของก็อป หรือมี MP3 ในเครื่องแต่ถ้าผมชอบผลงานใคร ผมก็ซื้อ แม้ว่าจะชอบเพลงเดียวก็ตาม เรื่องไหนในเน็ตที่อ่านแล้วโคตรชอบ ก็รอว่าผลงานจะวางขายเมื่อไหร่แล้วค่อยสอย หนังเรื่องไหนที่ชอบโคตรๆ อยากเก็บก็รอ DVD ออกมาเลย เกมไหนที่ผมเล่นจนรู้สึกว่ามันส์สุดๆ ก็ตามไปซื้อแผ่นแท้ แม้ว่าเครื่อง PSP เล่นเกมจากแผ่นจะมีปัญหามากกว่าเล่นจาก ISO ที่ยัดไว้ในเมม

อะไรที่ผมไม่ชอบ ไม่สนใจ เราก็ไม่ต้องไปขอบคุณเขาด้วยการซื้อของแท้ แต่ถ้าชอบ ถ้ารัก การอุดหนุนเขาคือสิ่งที่พูดแทนเราว่า "ขอบคุณสำหรับผลงานดีๆ อย่างนี้" กับเจ้าของผลงานครับ

ยกเว้นบางกรณีอย่างของหายากจริงๆ อันนั้นเราก็คงจะบินตามไปขอบคุณที่ญี่ปุ่นไม่ไหว หรือสินค้าบางอย่าง ของไม่มียี่ห้อ (ซึ่งมองว่าเป็นของก็อป) ก็ดีกว่าเห็นๆ เราก็ตามไปขอบคุณคนที่ให้เรามากที่สุดครับ

กับอีกประเภทที่ผมรู้สึกไม่อยากขอบคุณคือคนที่อ้างความเป็นไทยครับ

-หนังไทย คนไทยต้องซื้อต้องดู แต่กรูว่ามันตลกไร้สาระ

-เพลงไทยที่คนไทยต้องฟัง แต่ยังฝีมือไม่ถึง

-เกมคนไทยเพื่อคนไทย แต่ไม่สนุก

อย่ามาอ้าง ในเมื่อเราก็รู้ว่าเราต้องทำให้โดนใจ ไม่ใช่อ้างความเป็นไทย

บางทีคำว่า"ขอบคุณ"ทั้งโดยตรงและโดยนัยจะค่อยเลือนหายไปแล้วจากสังคมเรา แต่ก็คิดว่าคงยังไม่สายมั้งครับที่เราจะ"ขอบคุณ"กับเหล่าผู้ผลิตซึ่งผมเชื่อว่าวันหนึ่งเมื่อเราขอบคุณเขาเยอะๆ เขาเหล่านั้นก็จะมา"ขอบคุณเรา"ให้เราได้"ขอบคุณเขา" อีกครั้งแน่นอนครับ

ปล.1 คำว่า"เด็กสมัยนี้"ทำให้รู้สึกว่า กรูเริ่มแก่แล้วสินะ

ปล.2 คนคิดไม่ได้เงิน คนได้เงินคือคนก็อปปี้ แล้ววันไหนเราจะเจริญกันล่ะครับ